Kilka nowych ujęć

Kilka nowych ujęć z maja.

http://marmas.files.wordpress.com/2008/05/lodka_2_hdr_small.jpg

http://marmas.files.wordpress.com/2008/05/lodka_hdr_small.jpg

http://marmas.files.wordpress.com/2008/05/drzewo_2_hdr_small.jpg

 

Podsumowanie fotograficznego kwietnia

Kwiecień był dla mnie miesiącem miłych niespodzianek. Spełniłem swoje marzenie posiadania własnej lustrzanki cyfrowej i od teraz jestem szczęśliwym posiadaczem DSLR-a Canona. Poniżej przedstawiam ostatnie zdjęcia z Fuji S5700 (który został sprzedany na rzecz rozwoju nowego sprzętu) i wypociny z nowego nabytku Pozdrawiam!

Ostatni plener marca

Ostatni plener marca mogę zaliczyć do udanych Pobudka wcześnie rano, aby zdążyć na wschód. Po przybyciu na miejsce, trochę niewyspany, rozstawiłem statyw i wziąłem się do roboty. Prawdę mówiąc światło słońca o tej porze dnia pobudza (bynajmniej mnie) lepiej niż mocna kawa

 Nie pozostało mi nic innego, jak przedstawić wyniki mojej pracy:

    

         

Przegląd systemów

Każdy kto interesuje się fotografią, prędzej czy później staje przed koniecznością wymiany sprzętu. Aktualnie używany aparat nie spełnia już naszych oczekiwań i pojawia się chęć sięgnięcia dalej. Taką możliwość daje nam bez wątpienia lustrzanka. Jednak sprytni producenci poszli zupełnie innymi drogami i każdy z nich wypracował własny standard w fotografii cyfrowej. Poniżej postanowiłem zaprezentować kilka z najpopularniejszych mocowań obiektywów. 

Canon EF/EF-S (dawniej FD) – EF jest standardem obiektywów wprowadzonym przez Canona w 1987 roku. Podstawowe założenie, to przeniesienie silników i mechaniki do samego obiektywu, dzięki czemu sam aparat kontaktował się z obiektywem wyłącznie za pomocą styków elektronicznych. Było to pierwsze tego typu rozwiązanie na świecie, nieco później koncepcję tą zastosowały także Olympus i Contax. EF-S to obiektywy systemu EF przystosowane do współpracy z lustrzankami cyfrowymi w których matryca ma format APS-C obiektywy te pracują w systemie tak zwanego płytkiego ogniskowania, co oznacza, że tylnia soczewka wchodzi głębiej – niż w tradycyjnych konstrukcjach – do samej komory lustra. System ten oznaczany jest literą „S” i oznacza „short back focus”.  

Nikon F – Jeden z najstarszych bagnetów który jest używany do dziś. Powstał w 1959 roku i jego konstrukcja nie zmieniła się przez te lata w ogóle. Mocowanie opiera się na trzech zaczepach, otworze o średnicy 44 mm i płaszczyźnie ogniskowania 46,5 mm. Dzięki klasycznej koncepcji producentów Nikona i stałego propagowania swego systemu do dzis na świecie jest około 400 obiektywów z tego typu mocowaniem, co daje Nikonowi pozycję lidera. Dzięki wysokiej kompatybilności system Nikona znajduje duże zastosowanie w urządzeniach przemysłowych. Pojawiły się także obiektywy oznaczone literami „DX” przystosowane do lustrzanek cyfrowych, jednak mimo swojej mechanicznej i elektronicznej zgodności nie nadają się do klasycznych aparatów analogowych, ponieważ powodują niedoświetlenie kadru i w efekcie winietowanie. 

Pentax K – System wprowadzony przez firmę Pentax w 1975 roku. Bagnet K jest ciągle udoskonalany jednak z zachowaniem całej kompatybilności wstecznej. Dzięki temu wytworzyło się duże zaplecze obiektywów przystosowanych do mocowania K. System ten został bardzo rozpowszechniony głównie dzięki zastosowaniu go w aparatach wielu marek (Chinon, Porst, Revue oraz kilku wersji rosyjskiego Zenita). Także obiektywy z bagnetem K wytwarzane są przez wielu producentów. 

Minolta AF – Mocowanie oparte na standardowym mocowaniu Minolta A. Bazuje na lustrzankach 5000, 7000 oraz 9000. Aktualnie system ten kontynuuje Sony w swoich lustrzankach linii Alpha. Minolta AF jest teraz obecnie znana jako mocowanie Sony Alpha („α mount system”).

4/3 (Fourthrids; cztery trzecie) – stworzony przez Olympusa system, nazwa odnosi się do wyrażonej w calach średnicy koła światła które rzucane jest przez obiektyw. 4/3 jest systemem otwartym, dzięki temu każdy może produkować kompatybilne korpusy, obiektywy oraz akcesoria. Wymiary matrycy standardu 4/3 to 13×17,3 mm (matryca dwa razy mniejsza od klatki filmu 35mm). 

Sigma – mocowanie bardzo podobne do bagnetu Pentaxa, lecz używa tego samego systemu ogniskowania jak w przypadku gwintu Canon EF. Firma Sigma w głównej części zaś zajmuje się produkowaniem obiektywów dla bagnetów innych producentów, chociaż posiada w swojej ofercie także lustrzanki cyfrowe własnego autorstwa. 

M42 – jeden z najstarszych i najbardziej rozpowszechnionych sposobów mocowania obiektywów w aparatach fotograficznych. Popularny w starszych aparatach między innymi Praktica, Zenit, Rico i wielu innych. Obiektywy w tym standardzie są nadal produkowane. Dzięki adapterom można je zamocować do większości lustrzanek, jednak z aparatami Nikona i Olympusa bez optyki korekcyjnej nie są w pełni kompatybilne (brak możliwości ustawienia ostrości na nieskończoność). Prawidłowo zaś współpracują z lustrzankami Canona, Minolty i Pentaxa (także cyfrowymi). Dzięki bardzo dużej popularności systemu obiektywy te są stosunkowo tanie. Przy niedużym nakładzie finansowym mamy dostęp do dobrych optycznie szkieł. 

Występują także mniej popularne mocowania takie jak:
 
M39 – mało popularne w tych czasach mocowanie, jest to gwint o średnicy 39mm i skoku 1 mm. 

Bagnet T – Standard wykorzystywany przez niektóre obiektywy marki Tamron. 

Uaktualnienie po długiej przerwie

Ostatnio trochę zaniedbałem swojego photobloga. Postaram się to w nabliższym czasie nadrobić. Poniżej wybrane najlepsze zdjęcia z lutego i marca. Zapraszam do zapoznania się z moimi wypocinami. Pozdrawiam!

                

Piątkowy plener nocny

Wczorajszy wypad w olsztyński plener nocą, mogę zaliczyć do całkiem udanych. Razem z moim dobrym znajomym Mariuszem (link do jego photobloga w prawej kolumnie) przemierzaliśmy miasto w poszukiwaniu ciekawych kadrów. Pogoda nam raczej nie sprzyjała, zacinający deszcz powodował, że między kolejnymi ujęciami musieliśmy przecierać obiektywy szmatką. Moja prowizoryczna osłona na obiektyw w tym przypadku nie zdała rezultatu To tyle jeżeli chodzi o opis wypadu, pozostaje mi tylko przedstawić moje wypociny:

Architektura (w tej dziedzinie fotografii dopiero zaczynam, zdjęcie otworzy się jako samodzielny plik :)):

    

Panoramy (kliknięcie w link, otwiera zdjęcie tylko z panoramą):

  

 I to by było na tyle

O stabilizacji słów kilka

Niejednokrotnie przeglądając aparaty cyfrowe na półkach ze sprzętem elektronicznym, zastanawialiście się, jaki to rodzaj stabilizacji zastosował producent. W dzisiejszych czasach większość firm montuje w swoich urządzeniach rozmaite systemy mające za zadanie poprawić jakość obrazu. Jednak nie ma róży bez kolców, nie każdy układ stabilizujący daje identyczne rezultaty. Wręcz przeciwnie, czasami końcowy efekt może nie spełnić naszych oczekiwań. Poniżej przedstawione zostały trzy najpopularniejsze systemy stabilizacji obrazu: 

- Stabilizacja optyczna (Image Stabilization – IS)

 Stabilizacja popularna w droższych kompaktach (np. Canon serii S, Panasonic Lumix, Sony DSC). Jej działanie polega na umieszczeniu w obiektywie aparatu dodatkowych, nieruchomych soczewek. Zadaniem procesora jest sterowanie ich położeniem tak, aby rzutowany na matrycę obraz znajdował się w tym samym miejscu. Działanie tego systemu jest bardzo efektywne, stosowane także w lornetkach wysokiej klasy. 

- Kompensacja drgań (Anti Shake – AS) 

Procesor aparatu odpowiednio wprawia światłoczułą matrycę w drgania, tak aby rzutowany na nią obraz był zawsze w tym samym miejscu względem jej brzegów. Zasada działania jest prosta, jeżeli aparat odchyli się w daną stronę (załóżmy w górę), obraz rzutowany jest teraz w inne miejsce, dlatego system AS przesuwa matrycę w dół, aby obraz był znów rzutowany w tym samym punkcie. Są to przesunięcia o około 0,1mm, ale układ ten potrafi wprawić w drgania matrycę 4000 razy na sekundę, czyli w częstotliwość 4 kHz. 

- Stabilizacja Cyfrowa – (Digital Stabilization – DS) 

System stabilizacji przesuwa rejestrowany obraz o kilka pikseli. Technika ta jest popularna zwłaszcza podczas nagrywania filmów, aby wyeliminować tak zwane „skakanie” obrazu. Tak naprawdę za pojęciem stabilizacji cyfrowej kryje się także technika montowana w aparatach cyfrowych, której zadaniem jest podniesienie ekwiwalentu czułości ISO, aby skrócić czas naświetlania i w efekcie zminimalizować efekt poruszenia. Niestety odbija się to negatywnie na zrobionej fotografii, gdyż wzmacnianie sygnału docierającego do matrycy powoduje znaczne zwiększenie poziomu szumu elektronicznego. 

Podane wyżej systemy to najpopularniejsze metody stabilizacji obrazu. Jednak najlepsze rozwiązanie to zabieranie w każdy plener statywu, tudzież monopodu. Pozdrawiam, Marek Masłowski!

Sprawdź obiektyw w parktyce

Zapewne nieraz zastanawialiście się nad kątem widzenia, jaki da wam nowo wypatrzony obiektyw. Większości z nas liczby podawane przez producenta niewiele mówią, a tym bardziej nie są w stanie pokazać jak dane szkło sprawdzi się w rzeczywistości. Z pomocą przychodzi nam prosta aplikacja stworzona przez ekipę Tamrona. Dzięki niej w łatwy sposób sprawdzimy jak dana ogniskowa przekłada się na pole widzenia i końcowe ujęcie. Jednym słowem całkiem przydatne narzędzie. Polecam!

Focal length comparison tool:

http://www.tamron.com/lenses/learning_center/tools/focal-length-comparison.php

Słowem wstępu :)

Miło mi powitać Was na moim nowym photoblogu. Z czasem znajdziecie tutaj wiele artykułów traktujących o procesie wykonywania zdjęć, jak i będziecie mogli podziwiać mój warsztat twórczy. Tyle słowem wstępu, pozostaje mi tylko mieć nadzieję, że będziecie odwiedzać mój blog jak najczęściej. Pozdrawiam!